[Shinhwa's Luv Project]Hyesung:My Last,First Luv(1)
posted on 21 Dec 2007 22:18 by ficsungjin in Shinhwaของเกริ่นก่อนเข้าเรื่องเล็กน้อยนะคะ Project นี้เราให้ชื่อว่า
"Shinhwa's Love Project"
โดยจะเป็นเรื่องรักๆของสมาชิกชินฮวา และจะมาเป็นตอน
ของใครของคนนั้น หึหึหึหึ แต่จะเป็น Short Fic นะคะ
เริ่มตอนแรกเป็นเรื่องราวของ ฮเยซอง นักร้องเสียงเทวดาค่ะ
*********************************************
Shin Hye Sung : My Last,First Luv
Chapter 1
ผมพบกับคนรักเก่าอีกครั้งหลังจากที่เราแยกทางกันกว่า 7 ปี เธอยังคงเป็นผู้หญิง
ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เหมือนเดิม จะต่างออกไปนิดหน่อยก็ตรงที่วุฒิภาวะที่มากขึ้น
ทำให้เธอดูสง่างามแบบที่ผู้หญิงควรจะเป็น ต่างจากเมื่อก่อนที่เป็นเสน่ห์แบบ
เด็กสาวผู้ร่าเริง แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแววตาอันสดใสของเธอนั้นกลับเป็น
สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย
สถานที่ผมนัดพบกับเธอเป็นภัตตาคารแสนหรูที่อยู่บนบริเวณพื้นที่เปิดโล่งของตึก
ที่สูงที่สุดในกรุงโซลทำให้มองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนโดยรอบของกรุงโซลได้ชัดเจน
ภัตตคารนี้ขึ้นชื่อทั้งทางด้านรสชาติของอาหาร บรรยากาศและแน่นอนว่าราคาที่สูงลิบ
เพราะฉะนั้นการที่จะได้เข้ามาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย แล้วทำไมวันนี้ผมถึงนัดเธอมาเหรอครับ
เพราะผมต้องการหาคำตอบให้กับตัวเองไงล่ะ
เราพบกันโดยบังเอิญเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วขณะที่ผมกับเพื่อนผู้หญิงเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า
(เรื่องนี้ผมล่ะสงสัยว่าทำไมคนอื่นชอบเข้าใจผิดว่าหล่อนเป็นคู่ควงคนล่าสุดของผม –
ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมคนอื่นถึงพูดกันไปแบบนี้ ทั้งๆที่ผมแค่ไปนู่นไปนี่ตามคำชวน
ของหล่อนเฉยๆนะ ผมน่ะบริสุทธิ์ใจนะครับ) แล้วตอนที่ผมกำลังรอเพื่อนของผมลองน้ำหอม
อย่างสนุกสนานอยู่นั่นผมก็เหลือบไปเห็นเธอกำลังเลือกซื้อนาฬิกาอยู่ในช็อปของ Rolex
ดูเหมือนจะเลือกซื้อนาฬิกาสำหรับผู้ชายอยู่ ผมไม่ได้ตาฝาด ผมเห็นเธอจริงๆ แย่แล้วสิ
จู่ๆใจผมก็เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะซะอย่างงั้น เอาไงดีล่ะ ผมอยากเข้าไปทักเธอจัง
แต่เธอจะจำผมได้มั้ย ถ้าเธอจำไม่ได้หรือแกล้งจำไม่ได้ล่ะ ผมต้องอายแน่ๆ งั้นจะปล่อย
โอกาสนี้ให้หลุดลอยไปเหรอ ไม่มีทางแน่นอน เอายังไงดีนะ
“ขอดูนาฬิกาเรือนนี้หน่อยครับ” อา...สุดท้ายผมก็ใช้มุขละครหลังข่าวจนได้ -*-
ประเภทว่าทำเป็นฟอร์มเข้าไปดูของใกล้ๆ เป็นการเรียกร้องความสนใจจากฝ่ายตรงข้าม
ขอให้ได้ผลนะ (มุขนี้ผมไม่ได้คิดเองนะ แค่ยืมมาจากละครหลังข่าวที่ผมดูเมื่อคืนน่ะ
แต่คุณๆทั้งหลายอย่าเข้าใจผมผิดนะ ปกติผมไม่ค่อยปลื้มละครหลังข่าวเท่าไหร่
แต่ที่เมื่อคืนดูเป็นเพราะมันเป็นละครที่คนรู้จักของผมเป็นพระเอกอะ ตอนแรกว่า
จะไม่ดูหรอก แต่เจ้านั่นมันอ้อนวอนขอร้องถึงขั้นทำตาวิ้งๆใส่ให้ผมสยองเล่นขนาดนั้น
ผมก็ไม่มีทางเลือกครับนอกจาก...จำ...ใจ...ดู)
“พี่เฮซอง พี่เฮซองใช่มั้ยคะ” สำเร็จแล้วเธอทักผมครับ ผมทำท่าเยสในใจ
อย่างนี้ต้องส่งข้อความไปขอบ ใจเอริคมันซะหน่อย ว่าแต่ผมเอาไงต่อดีนะ
“เอ๋ ซอนฮี” ผมตั้งใจทำหน้าให้คล้ายประหลาดใจปนดีใจมากที่สุดแม้ว่า
ผมจะแอคติ้งไม่เก่งก็เหอะ
“ดีใจจังเลยที่ได้เจอพี่อีกครั้ง” ผมว่าเธอคงไม่ได้โกหกหรอกครับ เธอดูดีใจจริงๆ
ไม่ได้เสแสร้ง ผมรู้ครับ ก็แหมผมรู้จักนิสัยเธอดี แบบเธอน่ะโกหกใครไม่เป็นหรอหรือ
พูดอีกแบบคือซอนฮีน่ะแอ๊คติ้งไม่เป็นหรอกครับ การที่ซอนฮีดีใจขนาดนี้ทำให้ผมรู้สึกดีครับ
แต่ที่ดีใจสุดๆเลยคือเธอยังคงเรียกผมว่า “พี่” เหมือนเดิมไม่ได้เรียก “คุณ” เพราะมันแปลว่า
เธอไม่ได้เกลียดหรือโกรธผมอย่างที่ผมกลัวว่ามันจะเป็น
“สบายดีใช่มั้ย” ผมถาม
“ค่ะ” ซอนฮีตอบ
“พี่ก็สบายดีนะคะ” ผมยิ้มเป็นการตอบคำถามของเธอ
แล้วเราสองคนก็ยิ้มให้กันและกัน ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้โลกทั้งโลกมีแค่เราสองคน
บรรยากาศแบบนี้มันทำให้ผมนึกถึงวันเก่าๆสมัยที่เรายังคบกันอยู่ยังไงอย่างงั้น
“พี่มาซื้อนาฬิกาเหรอคะ” เสียงของซอนฮีที่ถามผมทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์
“อ่อ มาดูเล่นๆน่ะ” ผมตอบออกไปแบบนั้น
ทั้งๆที่ความจริงคือผมทำเป็นฟอร์มเข้ามาดูนาฬิกาเพื่อจะได้มีโอกาสคุยกับเธอมากกว่า
“ซอนฮีล่ะ” ผมถามกลับบ้าง
“มาซื้อนาฬิกาให้ใครเหรอ หวังว่าคงไม่ได้ซื้อให้แฟนนะ” พูดออกไปแล้วครับ
แล้วผมก็รู้สึกเกร็งลุ้นกับคำตอบมากๆด้วย ผมหวังว่าเธอจะยังไม่มีคนรักนะ ว่าแต่ทำไมผมต้องลุ้น
ขนาดนั้นผมเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ
“เปล่าค่ะ” พระเจ้า จู่ๆผมก็รู้สึกว่าผมอยากจะทำท่าเยสออกมาอีกครั้ง
“มาซื้อให้น้องชายน่ะค่ะ ใกล้วันเกิดของเค้าแล้ว”
แล้วบทสนทนาในห้างสรรพสินค้าของผมและซอนฮีก็จบลงตรงนี้ เพราะเพื่อนผู้หญิง
คนล่าสุดของผมทำหน้าที่เป็นก้างอันโตๆที่ดีมากครับ หล่อนคงเห็นผมคุยอยู่กับซอนฮี
ก็เลยเลิกสนใจน้ำหอมเสียดื้อๆแล้วเดินมาเกาะแขนผมแทนเหมือนที่หล่อนทำทุกครั้ง
เวลาไปเดินเที่ยวกับผม แม้ผมจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่เธอมาขัดจังหวะแบบนี้
แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่ครับเพราะวันนี้ผมมากับหล่อนนี่นาก็ต้องตามใจหล่อนแหละครับ
อีกอย่างผมกลัวว่าหล่อนจะตาถลนออกมาจากเบ้าน่ะ ก็เล่นจ้องซอนฮีผู้น่ารัก
ของผมซะตาไม่กระพริบ ทำเอาผมกลัวเลยทีเดียว เพื่อความปลอดภัยของซอนฮีและ
ก่อนที่อีกคนจะตาหลุดออกจากเบ้า ผมจึงต้องจบฉากสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนที่จะต้องลาจากกันผมก็ต้องขอเบอร์ติดต่อของเธอให้ได้ จะขอกันดื้อๆก็ไม่ใช่
สไตล์ของผมอีก
“รับนี่ไว้สิ” และแล้วผมก็ยืมมุขจากละครหลังข่าวเรื่องเดิมอีกครั้ง
ผมยืนนามบัตรของผมให้ซอนฮี เธอยิ้มก่อนที่จะรับนามบัตรของผมไป
“ติดต่อมาได้ตลอดนะ”
“ค่ะ” เธอตอบรับ “แล้วเจอกันใหม่นะคะพี่”
ตอนที่เดินออกมาผมหวังว่าซอนฮีคงจะไม่เข้าใจผมกับเพื่อนผู้หญิงผิดนะ****************************************************
Story By : Junnie's Ichy
จบไปแล้วค่ะกับตอนแรกของ My Last,First Luv เป็นอย่างไรบ้าง
ชอบไม่ชอบอย่างไรก็โพสบอกคนแต่งได้นะคะ จะได้เอาไปปรับปรุงต่อไป
edit @ 21 Dec 2007 22:56:34 by Sunggi's&Jinnie's Gurls